Teraz jest strasznie. Wstaję późno, przeważnie przed 12.00 w południe, ale udaje mi się co drugi dzień zdążyć na 10.45 z radością, że to jeszcze nie 11.00. Potem ciężkie wstanie z łóżka, jakby kołdra ważyła tonę, a powieki, nogi i ręce drugie tyle. Ciężkie jest to wstawanie, urwanie snu w połowie albo w najlepszym jego momencie. A przeważnie jest przygodowo, romansowo, erotycznie i jak tu się budzić, skoro „tam” przeżywamy cudowne chwile i jesteśmy tacy piękni. Ale trzeba. Potrzeba wzywa. Ciśnienie moczu jakby samo podrywało mnie do pozycji najpierw siedzącej, po krótkiej chwili stojącej. Wreszcie na nogach, krew szybciej płynie, czuję ją już przy kostkach. Jest południe. Ludzie już dawno w pracach, w papierkach, przy ladach, bufetach. Już po trzeciej kawie, dawno w nerwach, z myślami, że jeszcze tylko trzy godziny albo cztery, ale generalnie złe już za nimi. A ja w majtkach i koszuli, na środku pokoju, wyciągam ramiona do góry z nadzieją, że chrupnie – boli znaczy żyje. Zatem pora na toaletę. Tylko siku, bo to mnie na razie upija. Kuchnia, kawa, kanapki bez masła, niby dla zdrowia, niby z lenistwa. Wyjąć masło, twarde, półtwarde, nóż, bułka, chleb i dziury podczas wciskania w pieczywa masła. Dlatego masła nie stosuję. Jeśli jest „wcześnie” wg mojego zegarka, oglądam telewizję śniadaniową. Tematy ważne, poważne. Chodziki dla dzieci i mleko z piersi są przeważnie właśnie w okolicach mojego śniadania. Potem piosenka na koniec i reklamy. Pasta do zębów przypomina mi o umyciu i szorowaniu. Resztki jedzenia nie mogą zamieszkiwać moich szczelin spruchniałych. Jeszcze by mi tego brakowało. Bo ja nikogo do południa nie wpuszczam, za wyjątkiem listonosza. Nie w szczeliny ale do mieszkania. Mieszkanie, dom – przestrzeń święta. Ja nadal w majtkach nie mogę się pokazać. Wstyd i hańba. Ale dziś nikogo nie było. Można odejść od telewizora do drugiego monitora, też będzie kolorowo i wesoło. Komputer włącza się u mnie ze 3 minuty. Czasami myslę, by go przeczyścić, zrobić jakiś generalny przegląd plików. Tak, czasami o tym myślę. W czasie tych 3 minut zakładam spodnie od dresu, szare i miekkie, wygniecione na kolanach. Kapcie też miękkie, góralska wełna, już tak przydeptana, że nie ma prawa smurać i kłuć. Siadam i zaczynam. Facebook, fellow, poczta.o2.pl, facebook, farma, fellow itd. Taka karuzela, z częstotliwością zmiany stron zmienia się kolorystyka. Jest ruch, coś się dzieje. Emocje. Będzie jakaś wiadomość, pudelek napisze o dodzie. Nie jest nudno. Ale jest już 15.00. Jak ten czas szybko leci. Ale przynajmniej nie siedzę w majtkach. Przy komputerze umiem spędzić więcej czasu niż zawalona robotą sekretarka nad Exelem. Że nadal widzę to cud. Ale monitor podobno lepszy, nowej generacji. Zapomniałem wspomnieć, że od myszki odrywam się jedynie by jeść. A jem dużo. Dużo nie znaczy dobrze-trąbią baby na Style. I ja to wiem, dlatego do ciastek, wafelków dodaję jogurt, mus, jakąś kaszkę z biedronki. Tylko nikt nie napisał na opakowaniu, że po zjedzeniu większej ilości człowiek zaczyna przypominać kształtem biedronkę. Mała głowka, duża dupa. Mnie w dupe nie idzie, za to chętnie w brzuch. Jakby grawitacja działała w zupełnie inną stronę. W drodze do kuchni mam lustro. I ja zawsze przy nim staję w drodze do kuchni, wciągam brzuch albo podnoszę koszulkę (nadal tę do spania) i znów wciągam brzuch. Poklepuję się po bokach i mówię do siebie, że nie jest jeszcze tak źle. Wzrok mam dobry. Najgorzej jest tylko w łazience, przed prysznicem, nago, ja, lustro. Dużo tego ja w lustrze. Na szczęście kabina prysznicowa z mlecznej szyby. Nic się nie odbija a woda wyszczupla. Ha!

A w internecie, na karuzeli tylu pięknych ludzi. Włosy lśniące, uśmiechy białe, szczupłe kostki, mięśnie imponujące, zero włosów na klacie, a jesli już to idealnie proporcjonalnie rosnące. Tacy oni piękni, słodycze istne, cukiereczki, lizaczki smukłe. Znajomi też tacy ładni. Wszystko takie ładne.

Kiedyś będzie później.